Tom Dixon : ความสำเร็จของคนไม่จบปริญญา

Tom Dixon นักออกแบบเฟอร์นิเจอร์ที่แวดวงดีไซน์รู้จักกันดี ได้ไปฟังเค้าพูดตอนงาน BODW ที่ฮ่งกง ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่กลับมาได้อ่านเรื่องของเขาจากหลายๆที่ในเว็บ ก็แอบทึ่งนิดหน่อย

ความเป็นนักออกแบบของเขาไม่เหมือนคนอื่นๆ ไม่มีดีกรี เรียกได้ว่า ทำไปเพราะใจรักจริงๆ เพราะเค้าเองก็ไม่ได้เรียนจบอะไร (สักอย่าง) ใบประกาศด้านวิชาการอย่างเป็นทางการก็มีแค่ใบเดียวคือ "ประกาศนียบัตรวิชาซ่อมรอยบุ๋มบนพลาสติก" และเป็นแบบวันเดียวจบอีกต่างหาก แต่เค้าเจ๋งแค่ไหน ถึงขนาดได้ไปร่วมงานกับ Cappellini (บริษัทผลิตเฟอร์นิเจอร์ของอิตาลี) และยังได้เป็น Creative Director ของ Habitat อีก

ทำไมถึงเป็นขวัญใจ?

เพราะฮีชอบแจก .. Tom Dixon เคยบ้าจี้แจกเก้าอีกพลาสติก 500 ตัวที่ Trafalgar Square และปีที่แล้วพี่แกก็แจกโคมไฟประหยัดพลังงานอีก 1000 ดวงที่เดิมเช่นกัน

Photo from : http://wemadethis.typepad.com/we_made_this/2006/09/tom_dixon_chair.html

แค่แจกๆแล้วมีคนมาเอาไปนี่ มันแปลกตรงไหน มันแปลกนะ เพราะหากคุณเป็นนักออกแบบแล้วเอาเก้าอีกไปตั้ง 500 ตัว แต่ไม่มีใครเอาไปเลยสักตัว หรือเอาไปแบบ กูงก กูขอสักตัวเถอะ มันก็ไม่ใช่แนว แต่นี่ ไปแจกแล้วมีคนเข้าคิวรอค่อนวันครึ่งวัน เพื่อเอางานของเค้าไป (ได้ข่าวมาว่าปีที่แจกโคมไฟ มีการแจกบัตรคิวด้วย) และจะมีดีไซเนอร์บ้าจี้คนไหนอีกที่เอาผลงานตัวเองมาแจกกันแบบนี้

Tom Dixon ทำให้เราเห็นอะไรหลายๆอย่างของคนทำงาน การเรียนไม่ใช่ปัญหา แต่ Passionคือหนทางมากกว่า ...

Visit Tom Dixon's Website : www.tomdixon.net

GUERRILLA MARKETING : AD แสบๆ เจ็บๆ กวนๆ

เกอะริลา มาร์เก็ทติ้ง อ่านเจอคำนี้ตอนแรกคิดว่าเป็นญาติกับลิงกอลิล่าซะอีก แต่คำแปลในพจนานุกรมพบว่า เกอะริลา หมายถึงการต่อสู้แบบกองโจร ในทางการตลาดนั้นหมายถึงกลยุทธการตลาดแบบเก๋ๆ อาจจะรวมถึงการใช้ New Media มาเป็นเครื่องมือ อาวุธพิเศษ ทำให้เกิด awareness อันสูงส่งก็เป็นได้



ที่ Sex Shop แห่งหนึ่งใน Milan มีรถคันนึงจอดอยู่หน้าร้าน ถ้าเดินผ่านไปมาก็จะเห็นภาพอันน่าตลึงคือเหล่าหญิงชายกำลังนัวเนียเล่น sex อย่างสนุกสนานภายในรถ แต่นี่ก็เป็นเพียงรูปภาพ พร้อม copy ที่ว่า TOYS YOU CAN’T WAIT TO USE

เห็นแล้วถ้าเอามาใช้ในบ้านเรามีหวังโดนแบนไปตามระเบียบ(รัตน์) แต่ความโดดเด่นของ Ads นี้คือ ตรง เป้า หมาย แน่ นอน และ สื่อได้อย่างเข้าใจ ไม่ต้องคิดมาก

ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ เดี๋ยวนี้ Ads บ้านเราชอบทำให้คิดมากๆ คิดกันหลายๆทอด หลายๆตลบ อาจจะเป็นเพราะว่าบ้านเราพูดอะไร Over มากไม่ได้ และไม่สามารถทำอะไรเกินจริงได้เท่าไหร่



เห็น Ads แล้วโดน ทั้งกลยุทธ และการใช้ Media ประหยัด และได้ผล เลยเก็บเอาไว้ดูเล่น...

โทรแล้วยิ้ม จาก ลาว เทเลคอม (TVC from Laos Telecom)

โทรแล้วยิ้ม สะสมแต้มจากการโทร รับรางวัลมากมาย
ดูแล้วก็น่ารัก เสียงก็ไพเราะ สบายหูสบายตา
น่ารักจริงๆ

จุ๊บๆ เรื่องโฆษณา

การที่เราดูแต่ Cable TV บางทีมันก็ทำให้เราแย่เหมือนกันนะครับ

เมื่อก่อนแพคจะเป็นพวก เปิดดูแต่โฆษณา พอรายการมาก็เปลี่ยนแต่เดี่ยวนี้มันไม่ใช่อะ ติดอยู่ที่ช่องบางช่องตลอด แล้วก็ไม่ได้ดูโฆษณาไม่รู้จักดารา ละครอะไรเลย เวลามีคนมาถามว่าเรียนอะไรมา แล้วตอบว่าเรียนโฆษณา แล้วเค้ามักจะถามต่อว่า เห็นโฆษณาอันนั้นมั้ย ดูละครเรื่องนี้มั้ย เอ่อมมม คือว่าเรียนโฆษณา แต่ไม่ได้ทำงานด้านโฆษณาหรือทีวี นะครับ ไม่รู้จะอธิบายยังไง เค้ามีความคาดหวังว่าแพคต้องรู้ดีเรื่องรายการทีวีซะงั้นแหละ แหะๆๆ

แต่แพคจะชอบนั่งวิจารณ์ campaign ต่างๆที่สินค้าทำขึ้น อย่างเวลาเราเดินไปไหนแล้วมีพริตตี้มาแจกของมาทำกิจกรรมอะไรรอบๆตัวเรามันเหมือนเป็นความนิยมของเอเจนซี่ที่เราสามารถติดตามเทรนด์ได้ไปแล้วมั้งบางทีแพคยังนั่งคิดว่าเดี๋ยวนี้เอเจนซี่คิดอะไรกันไม่ออกแล้วใช่มั้ย ถึงไม่ค่อยมี event หรือ outdoor เจ๋งๆออกมา ทุกวันนี้มองไปทางไหนเราจะเจอแต่ event เดิมๅ แบบเก่าๆ กลิ่นเดิมๆ ถ้าจะให้ดูดีก็ต้องเป็นเต้นท์สีขาว มี DJ มา Spin แผ่น เชิญ Celebrity มางาน

จัดงานกันแบบนี้ตลอดเวลา สุดท้ายผู้บริโภคได้รู้แค่ชื่อของแบรนด์ แต่ไม่ได้สัมผัสแบรนด์
เพราะความที่ดูหรู หรือดู Hip สุดยอดแบบนั้น อาจจะไม่สามารถทำให้คนที่เป็นกลุ่มเป้าหมายเข้าใจก็ได้ (เป็นต้นนะ)

ล่าสุดที่ไปเจอมาคือกิจกรรมนมเด็ก (อย่าทะลึ่ง) แบบว่าเป็นสวนสนุกเล็กๆ มีด่านต่างๆ พ่อแม่พาลูกไปเดินห้าง ได้นั่งพักเหนื่อย ลูกก้อไปวิ่งเล่น แถมได้แบรนด์ติดตาพ่อแม่อีก แพคว่ามัน Work นะ เห็นมียานอวกาศด้วย

วัฒนธรรมการซื้อสื่อเมืองไทยมันต่างจากที่อื่นมากไป เจ้าของสินค้าพอใจแค่ได้เห็นชื่อของสินค้าโผล่มาที่หน้าจอ หรือหน้าอะไรก็ตามที่เค้าอยากได้ โดยไม่ค่อยสนใจว่ามันจะเป็นยังไง ขอให้ได้โชว์ไว้ก่อน เป็นนิสัยเสียๆของคนทำงานโฆษณาไปแล้วมั้ง ที่จะต้องคอยถามหนังสือที่ไปลงโฆษณาว่า เอาข่าวนี้ไปลงได้มั้ย เอารูปนี้ไปลงนะ ขอหน้านี้ฟรีนะ ดูไม่แฟร์เลยสำหรับหนังสือ ที่จะต้องมารับภาระโปรโมทสินค้าแบบฟรีๆให้กับลูกค้าที่ลงโฆษณาไปแล้ว แล้วมันก็ดูเละเทะไปหมด

แต่เค้าชอบ....กันน่ะสมัยแพคทำ media ให้สินค้าบริษัทเก่า แรกๆแพคก็ไม่ได้หวังว่าจะต้องลงไอ้นู่นไอ้นี่ฟรีหรอก แต่เจ้านายให้ไปขอ เรารู้สึกแบบว่า บากหน้าาาาาาาา มากๆ ที่จะโทรไปขอ AE ว่าแพคขอเอารูปไปลงหน้านั้นหน้านี้ได้มั้ยครับ มันแบบว่า....เราขอบ่อยเกินไป

สุดท้ายแล้ว การขอ นี่แหละ ที่คนโฆษณาเอามันมาตีราคาเป็น Media Value แต่มันไม่เก่ากับการซื้อโฆษณาจริงๆหรอก พวก PR Agency ชอบใช้กันมาก เวลาได้ข่าวไปลงฟรีๆ มักจะรีบตัดเก็บมาให้พร้อมประเมินราคาโดยการเอาราคาหน้านั้นมาหารกับพื้นที ที่ได้ลง.... มันก็ออกมาเป็นเงินหลายล้าน คนทำ PR ก็ปลื้มกันไป ดูเหมือนมีผลงาน แต่บางทีมันไปอยู่ในหนังสืออะไรก้อไม่รู้......ซึ่งไม่เหมาะกับสินค้าหรือดูไม่ลงตัว พูดมากไม่ได้หรอก เดี๋ยวเค้าหาว่าไปว่าเค้า แต่เราก็เคยทำงานแบบ